Zagnało mnie tutaj po tylu latach... Jak to dziwie się w życiu plącze... Poczytałam... Powspominałam... Wypowiedziałam tutaj tyle życzeń, i tych powiedzianych wprost i tych, zawartych między wierszami. Niesamowite...

Poruszam się po moim niebie. Oglądam. Podziwiam. I... wciąż nie mogę uwierzyć! Jestem tutaj! Niesamowite uczucie.

Piosenka R. Kasprzyckiego "Niebo do wynajęcia", znana mi już wcześniej, a ponownie usłyszana na pierwszej randce z P., przybrała osobisty wymiar. Jest o mnie. O moim poszukiwaniu i odnajdywaniu przez przypadek, swojego miejsca na ziemi.

Miałam okazję spotkać na swojej drodze wielu wspaniałych ludzi. Dziękuję wszystkim, którzy wierzyli we mnie i wspierali mnie przez cały ten czas. Dziś widzę jeszcze szerzej niż w tamtych czasach, jak wiele dla mnie zrobiliście. Dziękuję.

Tak cichutko, z ogromną nieśmiałością, melduję, że jestem zadowolnym z życia człowiekiem. Moje życie wygląda normalnie, dla niektórych może wydawać się nudne, ale mi podoba się: jest spokojne, przewidywalne, bez zawirowań. Ciężko mi w to uwierzyć, bo przyzwyczaiłam się do czegoś innego. Za Marylą powiem tylko: "jest cudnie" :)))

Temat na dziś - wiecznie głodne łabędzie w małym miasteczku:

W małych miasteczkach wszyscy znają się od maleńkości. W małych miasteczkach sklepiki mięsne są czynne do 17-tej, a spożywczaki do 20. I nikt nie narzeka. Tak jest, bo tak ma być, bez większego zastanawiania się, że brak w okolicy dużego marketu, w którym można pomodlić się w dzień świąteczny lub do którego można zabrać rodzinę na spacer. Przez ulice nie przelewają się tłumy, nikt o nikogo się nie potyka i na nikogo nie wpada. A niedziela to niedziela. Wszyscy schludnie, czysto wyprasowani, najpierw suną do kościoła, później na obiad, a po południu na spacer lub do znajomych. Na ulicy widać na pierwszy rzut oka, że jest to dzień świąteczny, nawet w powolnym przesuwaniu się przechodniów.

W małych miasteczkach ludzie wolniej żyją spokojniej, leniwiej, bez tego narzuconego sobie miastowego, szczurzego tempa.

Niektórzy marzą o wybudowaniu domu gdzieś na obrzeżach miasta, najchętniej pod lasem i w okolicy jeziora. To modne ostatnio. A ja chciałabym móc mieszkać w małym miasteczku. Pochodzę z małego miasteczka, oczywiście najpiękniejszego na Warmii :) W każdym razie: nieustannie i niezmiennie jestem oczarowana klimatem małych miasteczek.

Pobłądzilam gdzieś. Zapomniałam się. Zaganiałam. To, co ważne jest, i być powinno, zepchnęłam na bok. Zupełnie nieporzebnie. I ze szkodą dla innych...

Przemknęło mi mimochodem:

rodzina potworów (w tle kwiatek) wykonanych z plasteliny i szyszek:

portret rodziców (to małe w środku, to siostra, którą sobie Szymon wymyślił; mama to ten ludek z żółtymi włosami, tata jest pod słoneczkiem, to brązowe to droga):

laurka dla mamy:

laurka dla taty:

kawiatki dla mamy:

próba zniszczenia garnituru zaraz po ślubie rodziców:

turniej taneczny (na zdjęciu para nr 33):

rozwijanie szymkowych zainteresowań motoryzacyjnych:

sezon truskawkowy:

Skruszona, z poprawioną hierarchią wartości...

Pozdrawiam,

szymkowa_mama

Wróciły upały, a my wróciliśmy właśnie znad morza. Zdjęliśmy kurtki, ciepłe swetry i rozkoszujemy się słońcem na jeziorach. Też turystycznie, tylko do pracy trzeba chodzić. No i jeszcze ta nieszczęsna telenowela nie chce się kończyć....   

***